12 Mayıs 2013 Pazar...
Anneler Günü...
Kadıköy Şükrü Saraçoğlu Stadyumu'nda Fenerbahçe - Galatasaray derbisi...
Şampiyon belli...
Maç gergin....
Sahada birbirini yiyen futbolcular...
Rezil bir hakem...
Sinir harbi...
Goller, kaçan pozisyonlar, kartlar...
HEPSİ YALAN!
Maçı 2-1 Fenerbahçe'm kazanmış...
Şampiyon gelmiş, şampiyon gitmiş...
15 yıllık seri devam etmiş...
Sabri provokasyon için girmiş...
Fenerbahçeli futbolcular, rakiplerine iyi davranmamış...
HEPSİ YALAN!
Maçtan sonra...
19 yaşında gencecik bir adam...
Evine gitmek için...
Binmiş metrobüse...
İnmiş Edirnekapı'da...
Galatasaray formalı iki kişi...
"Şşştt" diye seslenmiş ardından...
Hiçbir suçu yokken...
Bıçaklamışlar kalbinin altından...
LANET OLSUN SİZE!
Neymiş sebebi...
Galatasaray, Fenerbahçe'ye yenilmiş...
Sikik bir futbol maçı yüzünden!...
Hayatlarında ilk kez gördükleri...
Ve isteseler de bir daha göremeyecekleri...
19 yaşında bir fidanı...
İSTEYEREK öldürmüşler...
LANET OLSUN FUTBOLUNUZA!
Neymiş futbol aslında...
Bir branşmış sporda...
Bu spor denen şey...
Eğlenmek için çıkmış ortaya...
Eğer sizin spordan anladığınız buysa...
LANET OLSUN SPORUNUZA!
Yapmayalım bundan sonra...
Oynamayalım ne futbol ne basketbol bir daha...
Böyle giderse kan davasına dönüşecek bu mavra...
Gelin bırakalım...
Canı yanmasın kimsenin bir daha...
CEHENNEMİN DİBİNE GİTSİN BU KAVGA!
Sadece o bıçağı sokan şerefsiz mı katil...
Hayır değil...
Hepimiz bu cinayetin içindeyiz...
Birbirine küfür eden taraftar...
Ortamı geren yönetici...
Birbirine giren futbolcu...
Ateşi körükleyen gazeteci...
Televizyonda düşmanlık tohumları eken MAHLUK...
Hep beraber öldürdük Burak'ı...
LANET OLSUN HEPİMİZE!
Yazı yazmak, bu hayatta en keyif aldığım şeydir. Kalemi her elime aldığımda, klavyenin başına her geçtiğimde yeni oyuncak alınmış çocuklar gibi heyecanla yazarım. Bu sefer, en sevdiği oyuncağı elinden zorla, haksızlıkla alınmış çocuklar gibi ağlayarak yazdım. Ne ifade eder bu senin için bilmem, ama bu gece benim için çok şey değişti. Keşke bazı şeyleri "sen buradayken" aşsaydık. Mekanın cennet olsun Burak Yıldırım. Mümkün müdür bilemem ama.... Hepimizi affet. en azından beni affet. Şu an duyduğum acı, bana bir ömür yeter.
spor etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
spor etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
12 Mayıs 2013 Pazar
LANET OLSUN SİZE! LANET OLSUN FUTBOLUNUZA! LANET OLSUN SPORUNUZA! LANET OLSUN HEPİMİZE!
Etiketler:
Burak,
Burak Yıldırım,
derbi,
fenerbahçe,
futbol,
galatasaray,
gazete,
spor,
şiddet,
Yıldırım
9 Şubat 2013 Cumartesi
Ortada Kalanlar Ne Yapsın?
''Fenerbahçe'de sular durulmuyor.'' Şu klişe başlığı ne kadar çok gördük iki senedir. Ne yazık ki klişe olsa da hatalı bir söylem değil bu. Sular bir türlü durulmuyor, sakin kafayla kimse düşünmüyor. Son günlerde gündem ise Aziz Yıldırım vs GFB...
Bir spor kulübünün başkanı ve bir taraftar grubunun bu denli karşı karşıya gelmesi en kibar tabiriyle ''basiretsizliktir.'' İki yönlü, kimseye faydası olmayan, sadece Fenerbahçe'ye zarar veren bir basiretsizlik... Şöyle kafayı toparlayıp, iki tarafın da yerine koydum kendimi. İlk olarak GFB cephesinden nasıl gördüğümü yazayım.
GFB, -emin olmamakla birlikte- Fenerbahçe tribününün en kalabalık grubu. Hemen hemen her şehirde faaliyet gösterdiği gibi yurt dışında da GFB Europe adıyla hayli aktif şekilde takımın her gittiği Avrupa ülkesinde boy gösteren bir grup. Takımın başarısız halinden ve yönetimin kötü kararlarından rahatsız olmaları, protesto etmeleri ve hatta istifa istemelerini anormal karşılamıyorum. Protesto, her Fenerbahçe taraftarının en doğal hakkıdır ve gerektiği yerlerde kullanılmalıdır. GFB'li birinin yerine kendimi koyunca olay, temelde bu şekilde gözüküyor.
Aziz Yıldırım'ın yerine koyalım şimdi kendimizi. Yok yere 1 yıl hapis yatmışsın, iftiralara maruz kalmışsın, yıpranmışsın... -mışsın da mışsın.. Sonunda hapisten çıkıyorsun ama ceza veriyorlar, yargıtay süreci başlıyor. Fenerbahçe başkanlığı için ağzının suları akan, siyasi rant ve kulübü peşkeş çekme peşindeki bir ton adam(!), kapalı kapılar ardında arkandan iş çeviriyor. Bu durum zaten yeterince kötü değilmiş gibi, takım tökezleyerek yoluna devam edince ilk fırsatta höykürmeye başlayanlar giriyor devreye. Aziz Yıldırım'ın, bu tip olaylara izin vermemek için bir şeyler yapması normal gibi duruyor. Onun gözünden bakınca...
Bir de bu kavgayla hiç ilgisi olmayan ama istemeden merkezinde kalanlar var. Ben dahil, tanıdığım ve sevdiğim birçok Fenerbahçeli ''ortada kalmış durumda.'' En kötüsü de bu zaten. Şimdi kimsenin yerine geçmeden, kendi düşüncelerimi yazayım, siz de anlayacaksınız ne boktan bir durumda kaldığımı.
İki cephe oluştu bu çekişme sebebiyle : Aziz Yıldırımcılar ve GFB'liler. Ben, Aykut Kocaman göreve geldiğinden beri takımın halinden memnun olmayanlardanım. Geçtiğimiz sezon yaşanan çalkantılı dönemi de göz önünde bulundurarak 2011 - 2012 sezonunu yaşanmadı sayıyorum. Ama bu sezon, takımın hali kabul edilir gibi değil. Hiçbir mazeretleri yok, deli gibi para harcandı, istenilen futbolcular alındı, sahaya odaklanıldı... Oynanan oyun kanser edici olmaktan bir türlü çıkamadı. Taraftar haklı olarak Aykut Kocaman'ın istifasını istedi, kendisi de gereğini yaptı. Ancak Aziz Yıldırım, hocanın istifasını kabul etmeyerek takımı içinden daha da çıkılmaz bir duruma sürükledi. ''3 tane transfer yapılacak, kampa yetişecek'' denildi, transferin son günlerinde eski oyuncular geldi. En çok ihtiyaç duyulan forvet arkasına transfer yapılmadı. Transfer yapılmamasına rağmen ''Alex'li sistem'' devam etti. Alex'siz Alex'li sistemi oynamaya çalışıyoruz. Başarısız sonuçlar da art arda gelmeye devam ediyor. Bunda takımı bir arpa boyu ileri götüremeyen hocanın da o hocayı takımın başında tutan başkanın da sahada ruhsuz oynayan -Başta Cristian- futbolcuların da büyük suçu var. Dolayısıyla Aziz Yıldırım'ı başarısız buluyor ve eleştiriyorum. Yalnız bunu yapınca, GFB'li damgası yiyorum.
OLMAZ! Çünkü onları da haksız buluyorum. GFB, sadece kulübün kötü yönetilmesinden dolayı tepki göstermiyor. Aziz Yıldırım görevine başladığından beri, başta kurucusu Sefa Kalya olmak üzere, tüm GFB başkana karşı ve gitmesini istiyor. Bunun konuşulan birçok sebebi var ancak temelde bir önemli neden var : ''Bedava bilet.'' Her daim aksini iddia etseler de GFB'nin, Aziz Yıldırım dönemine kadar bedava bilet aldığını artık toplumun her kesimi biliyor. Aziz Yıldırım, bu işe son vermeyi başarınca kuyusunu kazma işlemleri başladı. Migros tribünündeki yerlerinin değiştirilmesi sırasında iyice alevlendi diyenler var. Televizyonlara çıkıp, yayınlara bağlanıp adeta karalama kampanyalarına destek verircesine saldırmak, muhalefet değildir. Kendi çıkarların için bencilce hareket etmektir. GFB'nin bu tavrı, özellikle futbol takımına olumsuz yansıyor. Mersin deplasmanına gidiliyor, futbolcular istifa sesleriyle, küfürlerle karşılanıyor. Zarar vermekten başka bir işe de yaramıyor bu yapılanlar. Aziz Yıldırım'ın arkasındaki destek giderek azalacağına tam aksine bu tavırları yüzünden aynı seviyede kalıyor.
Şimdi diyebilirsiniz ''GFB'ye bu kadar salladın, neredeydin tribünde'' diye. İki sene öncesine kadar ben de GFB'liydim. Üzerimde Fenerbahçe formam, boynumda GFB atkısıyla takımıma destek olmaya giderdim. Ancak şike operasyonunun en etkin döneminde bizzat duyduğum şeyler yüzünden ilişiğimi tamamen kestim. Aynen aktarıyorum;
''-Mahkemenin sonu yaklaşıyor. Şikeden hapis cezası ve ömür boyu başkanlıktan men verecekler herhalde. Şampiyonluk da hamsilere verilir, belki küme düşürürler. +Düşürsünler amına koyim! Aziz başkanlıktan men edilsin de Fenerbahçe nasıl olsa toparlanır. Biz de nefes alırız.''
Duyduğum an şok oldum ve kimlerle tezahürat yaptığımı sorgulamaya başladım. Kendi çıkarları için desteklediğini iddia ettiği takımın ceza almasını, hakkıyla kazandığı şampiyonluğun başkasına verilmesini ve suçsuz yere bir insanın hapis yatmasını isteyen insan bozmalarıyla aynı çatı altında olamazdım. Benim gibi düşünen birkaç arkadaşımla birlikte herhangi bir taraftar grubuna katılmamak üzere o işe son verdik. ''Tüm GFB'liler böyledir.'' gibi bir anlam çıkmasın yazdıklarımdan. İçlerinde böyle düşünmeyenler de olabilir. Olabilir deil hatta ''VARDIR.'' Ancak ben samimiyetlerine artık güvenemem.
Durum böyleyken, Aziz Yıldırım/Aykut Kocaman'ı eleştirirken, GFB'nin de karşısında olmak takdir edersiniz ki kolay bir şey değil. Sanal ortamda bile Aykut Hoca'yı eleştirdiğimde ''GFB'li misin? İrlandalı mısın?'' filan diye gelenler oluyor. GFB'yi eleştirdiğimde de ''Aziz'ci, padişah yalakası'' diyorlar. İki ucu boklu değnek!
Aziz Yıldırım da GFB de hata yapıyor. Başkan, ''istediğiniz kadar yırtının, benim dediğim olur'' gibi laflar söyleyip, tanrı rolü yapmamalı. Yapmamalı biraz yumuşak oldu : YAPAMAZ! Koca bir camiayı, Türkiye'nin en büyük sivil toplum örgütünü, tek ağızdan Allah'ın oğlu gelse YÖNETEMEZ! Bu tavrına bir an önce son vemeli Aziz Yıldırım. Daha sağduyulu olmalı. Adliyede, ceza evinde nasıl kendisini desteklemeye geldiysem, bu tavrını protesto etmek için kulüp binasına da gitmeyi bilirim. GFB de ''eğer gerçekten bu kulübün zarar görmesini istemiyorsa'' rakip takım taraftarlarına malzeme olacak seviyede tepkiler göstermemeliler. Son zeka harikası pankartları şu : ''Başımıza Padişah Mısın?'' ''Kurucusuna reis diyen, adeta ona tapınan ve her söylediğini sorgulamadan kabul eden bir topluluğun, kimseye diktatör muamelesi yapmaya hakkı yoktur.'' Artık şu belli oldu : Sezon sonuna kadar Aziz Yıldırım da Aykut Kocaman da kesinlikle görevlerinde kalacak. Şiddetli protestoları sezon sonuna kadar ertelemek ve her maç biraz daha fazla destek vermek, taraftarın başlıca görevi olmalıdır. Elbette eleştireceğiz. Eleştiri olmayan bir ortamda başarı gelme ihtimali zaten yoktur. Ama şu topyekün saldırma işini -en azından- sezon sonuna bırakın.
Gerginliğin taraflarından Aziz Yıldırım ve GFB, etkilerini kaybetse Fenerbahçe için en hayırlısı olacak gibi duruyor. Ama onların yolu belli. Peki benim gibi, iki tarafı da haksız görenler yok mu? Ortada kalanlar ne yapsın?
Bir spor kulübünün başkanı ve bir taraftar grubunun bu denli karşı karşıya gelmesi en kibar tabiriyle ''basiretsizliktir.'' İki yönlü, kimseye faydası olmayan, sadece Fenerbahçe'ye zarar veren bir basiretsizlik... Şöyle kafayı toparlayıp, iki tarafın da yerine koydum kendimi. İlk olarak GFB cephesinden nasıl gördüğümü yazayım.
GFB, -emin olmamakla birlikte- Fenerbahçe tribününün en kalabalık grubu. Hemen hemen her şehirde faaliyet gösterdiği gibi yurt dışında da GFB Europe adıyla hayli aktif şekilde takımın her gittiği Avrupa ülkesinde boy gösteren bir grup. Takımın başarısız halinden ve yönetimin kötü kararlarından rahatsız olmaları, protesto etmeleri ve hatta istifa istemelerini anormal karşılamıyorum. Protesto, her Fenerbahçe taraftarının en doğal hakkıdır ve gerektiği yerlerde kullanılmalıdır. GFB'li birinin yerine kendimi koyunca olay, temelde bu şekilde gözüküyor.
Aziz Yıldırım'ın yerine koyalım şimdi kendimizi. Yok yere 1 yıl hapis yatmışsın, iftiralara maruz kalmışsın, yıpranmışsın... -mışsın da mışsın.. Sonunda hapisten çıkıyorsun ama ceza veriyorlar, yargıtay süreci başlıyor. Fenerbahçe başkanlığı için ağzının suları akan, siyasi rant ve kulübü peşkeş çekme peşindeki bir ton adam(!), kapalı kapılar ardında arkandan iş çeviriyor. Bu durum zaten yeterince kötü değilmiş gibi, takım tökezleyerek yoluna devam edince ilk fırsatta höykürmeye başlayanlar giriyor devreye. Aziz Yıldırım'ın, bu tip olaylara izin vermemek için bir şeyler yapması normal gibi duruyor. Onun gözünden bakınca...
Bir de bu kavgayla hiç ilgisi olmayan ama istemeden merkezinde kalanlar var. Ben dahil, tanıdığım ve sevdiğim birçok Fenerbahçeli ''ortada kalmış durumda.'' En kötüsü de bu zaten. Şimdi kimsenin yerine geçmeden, kendi düşüncelerimi yazayım, siz de anlayacaksınız ne boktan bir durumda kaldığımı.
İki cephe oluştu bu çekişme sebebiyle : Aziz Yıldırımcılar ve GFB'liler. Ben, Aykut Kocaman göreve geldiğinden beri takımın halinden memnun olmayanlardanım. Geçtiğimiz sezon yaşanan çalkantılı dönemi de göz önünde bulundurarak 2011 - 2012 sezonunu yaşanmadı sayıyorum. Ama bu sezon, takımın hali kabul edilir gibi değil. Hiçbir mazeretleri yok, deli gibi para harcandı, istenilen futbolcular alındı, sahaya odaklanıldı... Oynanan oyun kanser edici olmaktan bir türlü çıkamadı. Taraftar haklı olarak Aykut Kocaman'ın istifasını istedi, kendisi de gereğini yaptı. Ancak Aziz Yıldırım, hocanın istifasını kabul etmeyerek takımı içinden daha da çıkılmaz bir duruma sürükledi. ''3 tane transfer yapılacak, kampa yetişecek'' denildi, transferin son günlerinde eski oyuncular geldi. En çok ihtiyaç duyulan forvet arkasına transfer yapılmadı. Transfer yapılmamasına rağmen ''Alex'li sistem'' devam etti. Alex'siz Alex'li sistemi oynamaya çalışıyoruz. Başarısız sonuçlar da art arda gelmeye devam ediyor. Bunda takımı bir arpa boyu ileri götüremeyen hocanın da o hocayı takımın başında tutan başkanın da sahada ruhsuz oynayan -Başta Cristian- futbolcuların da büyük suçu var. Dolayısıyla Aziz Yıldırım'ı başarısız buluyor ve eleştiriyorum. Yalnız bunu yapınca, GFB'li damgası yiyorum.
OLMAZ! Çünkü onları da haksız buluyorum. GFB, sadece kulübün kötü yönetilmesinden dolayı tepki göstermiyor. Aziz Yıldırım görevine başladığından beri, başta kurucusu Sefa Kalya olmak üzere, tüm GFB başkana karşı ve gitmesini istiyor. Bunun konuşulan birçok sebebi var ancak temelde bir önemli neden var : ''Bedava bilet.'' Her daim aksini iddia etseler de GFB'nin, Aziz Yıldırım dönemine kadar bedava bilet aldığını artık toplumun her kesimi biliyor. Aziz Yıldırım, bu işe son vermeyi başarınca kuyusunu kazma işlemleri başladı. Migros tribünündeki yerlerinin değiştirilmesi sırasında iyice alevlendi diyenler var. Televizyonlara çıkıp, yayınlara bağlanıp adeta karalama kampanyalarına destek verircesine saldırmak, muhalefet değildir. Kendi çıkarların için bencilce hareket etmektir. GFB'nin bu tavrı, özellikle futbol takımına olumsuz yansıyor. Mersin deplasmanına gidiliyor, futbolcular istifa sesleriyle, küfürlerle karşılanıyor. Zarar vermekten başka bir işe de yaramıyor bu yapılanlar. Aziz Yıldırım'ın arkasındaki destek giderek azalacağına tam aksine bu tavırları yüzünden aynı seviyede kalıyor.
Şimdi diyebilirsiniz ''GFB'ye bu kadar salladın, neredeydin tribünde'' diye. İki sene öncesine kadar ben de GFB'liydim. Üzerimde Fenerbahçe formam, boynumda GFB atkısıyla takımıma destek olmaya giderdim. Ancak şike operasyonunun en etkin döneminde bizzat duyduğum şeyler yüzünden ilişiğimi tamamen kestim. Aynen aktarıyorum;
''-Mahkemenin sonu yaklaşıyor. Şikeden hapis cezası ve ömür boyu başkanlıktan men verecekler herhalde. Şampiyonluk da hamsilere verilir, belki küme düşürürler. +Düşürsünler amına koyim! Aziz başkanlıktan men edilsin de Fenerbahçe nasıl olsa toparlanır. Biz de nefes alırız.''
Duyduğum an şok oldum ve kimlerle tezahürat yaptığımı sorgulamaya başladım. Kendi çıkarları için desteklediğini iddia ettiği takımın ceza almasını, hakkıyla kazandığı şampiyonluğun başkasına verilmesini ve suçsuz yere bir insanın hapis yatmasını isteyen insan bozmalarıyla aynı çatı altında olamazdım. Benim gibi düşünen birkaç arkadaşımla birlikte herhangi bir taraftar grubuna katılmamak üzere o işe son verdik. ''Tüm GFB'liler böyledir.'' gibi bir anlam çıkmasın yazdıklarımdan. İçlerinde böyle düşünmeyenler de olabilir. Olabilir deil hatta ''VARDIR.'' Ancak ben samimiyetlerine artık güvenemem.
Durum böyleyken, Aziz Yıldırım/Aykut Kocaman'ı eleştirirken, GFB'nin de karşısında olmak takdir edersiniz ki kolay bir şey değil. Sanal ortamda bile Aykut Hoca'yı eleştirdiğimde ''GFB'li misin? İrlandalı mısın?'' filan diye gelenler oluyor. GFB'yi eleştirdiğimde de ''Aziz'ci, padişah yalakası'' diyorlar. İki ucu boklu değnek!
Aziz Yıldırım da GFB de hata yapıyor. Başkan, ''istediğiniz kadar yırtının, benim dediğim olur'' gibi laflar söyleyip, tanrı rolü yapmamalı. Yapmamalı biraz yumuşak oldu : YAPAMAZ! Koca bir camiayı, Türkiye'nin en büyük sivil toplum örgütünü, tek ağızdan Allah'ın oğlu gelse YÖNETEMEZ! Bu tavrına bir an önce son vemeli Aziz Yıldırım. Daha sağduyulu olmalı. Adliyede, ceza evinde nasıl kendisini desteklemeye geldiysem, bu tavrını protesto etmek için kulüp binasına da gitmeyi bilirim. GFB de ''eğer gerçekten bu kulübün zarar görmesini istemiyorsa'' rakip takım taraftarlarına malzeme olacak seviyede tepkiler göstermemeliler. Son zeka harikası pankartları şu : ''Başımıza Padişah Mısın?'' ''Kurucusuna reis diyen, adeta ona tapınan ve her söylediğini sorgulamadan kabul eden bir topluluğun, kimseye diktatör muamelesi yapmaya hakkı yoktur.'' Artık şu belli oldu : Sezon sonuna kadar Aziz Yıldırım da Aykut Kocaman da kesinlikle görevlerinde kalacak. Şiddetli protestoları sezon sonuna kadar ertelemek ve her maç biraz daha fazla destek vermek, taraftarın başlıca görevi olmalıdır. Elbette eleştireceğiz. Eleştiri olmayan bir ortamda başarı gelme ihtimali zaten yoktur. Ama şu topyekün saldırma işini -en azından- sezon sonuna bırakın.
Gerginliğin taraflarından Aziz Yıldırım ve GFB, etkilerini kaybetse Fenerbahçe için en hayırlısı olacak gibi duruyor. Ama onların yolu belli. Peki benim gibi, iki tarafı da haksız görenler yok mu? Ortada kalanlar ne yapsın?
Etiketler:
Aykut Kocaman,
aziz yıldırım,
başkan,
fenerbahçe,
futbol,
Genc Fenerbahçeliler,
GFB,
spor,
tribün,
yönetim
19 Eylül 2012 Çarşamba
20 Eylül 2012 - İddaa Tahminleri
234 - AEL Limassol - Borussia Monchengladbach
UEFA Avrupa Ligi'nde Fenerbahçe'nin grubunda Kıbrıs Rum Kesimi temsilcisi Limassol, Monchengladbach'ı ağırlayacak. İzleme fırsatım olmadı ancak Limassol'un kadrosunun neredeyse hepsi yabancı. 4 Portekizli, 3 Brezilyalı, 1 Arjantinli ve çok sayıda Afrikalı oyuncu var kadrolarında. Monchengladbach, son haftalarda sallanıyor. İyi durumda değiller ama takımlar arasında belli bir fark var. Almanya Ligi temposunda oynayan bir takıma karşı Limassol zorlanacaktır. İyi bir atmosfer olacağını tahmin ediyorum Kıbrıs'ta. İlk yarı direnebilirler ancak Monchengladbach temposuna karşı maçın sonlarına doğru oyundan düşeceklerdir. Arango gibi saygı duyulması gereken çok önemli bir oyuncu da var Alman temsilcisinde. Bir şekilde kilidi açacaklardır.
Tahmin : Monchengladbach Kazanır (1,90) / İlk Yarı Beraberlik (1,85) / 0/2 (4,50)
235 - Bordeaux - Club Brugge
Bordeaux, sezona iyi başlamadı. Henüz mağlubiyet almasalar da Fransa Ligi'nde 2 galibiyet, 3 beraberlik aldılar ve sadece 5 gol atabildiler. Avrupa Ligi Eleme Turu'nda da Kızılyıldız'ı güç bela elediler. Club Brugge ise şu aralar formda. Oynadıkları son 6 maçta tam 18 gol attılar ve 5 galibiyet aldılar. Bordeaux'yu seyretme şansım oldu. Tipik deplasman takımı olmuşlar. Takım halinde iyi savunma yapıyorlar ve kaptıkları toplarla ilerdeki süratli oyuncularını kullanmaya çalışıyorlar. Ludovic Obraniak, Yoan Gouffran, David Bellion gibi çabuk oyuncuları kullanmak istiyorlar ama ciddi gol sorunları var. Yine de iyi savunmaları yabana atılmamalı. Club Brugge'de forvetler Bacca Tchite çok formda ancak onlarda dengeli oynamak ve en kötü beraberliği cebe koymayı isteyeceklerdir.
Tahmin : İlk Yarı Beraberlik (1,95)
236 - Dnipro - PSV Eindhoven
Ukrayna Ligi ekiplerinden Dnipro, ilginç bir takım. Ukrayna futbolunun yükselen yıldızı Konoplyanka, Dinamo Kiev'den bildiğimiz Aliyev, Ruslan Rotan, Nikola Kalinic gibi yüksek profilli takımlarda dahi oynayabilecek kalitede oyunculara sahipler. İçeride de çok iyi oynuyorlar. Sahasında oynadığı 5 maçı da kazandılar. Sert bir takım... PSV ise yakından tanıdığımız bir takım. Eski güçlerinde değiller, ama yetenekli hücumculara da sahipler. Çoğu Hollanda takımı gibi savunmasında sorunlar var. Zevkli bir maç olacaktır. İki takımın da gol atması muhtemel.
Tahmin : Karşılıklı Gol Var (1,45)
239 - Hapoel Tel Aviv - Atletico Madrid
İsrail deplasmanı her takım için zordur. Hapoel de şu sıralar formda sahasındaki tüm maçları kazanmış. Tanıdık oyuncuları yok. Eski CM oyunlarını oynayanlar Tot Tamuz adlı forveti bilirler sadece. Diğerlerini ben tanımıyorum açıkçası. Atletico Madrid için fazla bir şey söylemeye gerek yok herhalde. Son maçta Rayo Vallecano'yu 4-3 yendiler, ama 4-0 öne geçmişlerdi. Konsantrasyon kaybı sebebiyle goller yediler. İyi durumdalar fakat kafamdaki soru işareti rotasyona giderler mi? Falcao gibi oyuncuları dinlendirme yoluna giderlerse bir beraberlik filan çıkabilir. Yine de Atletico büyük favori.
Tahmin : Atletico Kazanır (1,35)
241 - Napoli - AIK Stockholm
Uzun uzun konuşmaya gerek yok. Napoli ile AIK arasında çooook büyük bir kalite farkı var.
Tahmin : Napoli Handikaplı Kazanır (1,65)
243 - Udinese - Anzhi
Son torbadan grubuna Anzhi gelen her takım isyan eder. Udineseliler de isyan etmiştir muhtemelen. Çok zorlu bir maç olacak. Anzhi çok formda ve kadro kalitesini tartışmaya gerek yok. Udinese de yıllardır sahasında iyi sonuçlar alan ve zor kaybeden bir takım. Karşılıklı goller ve beraberlik bekliyorum.
Tahmin : Karşılıklı Gol Var (1,55) / Beraberlik (3,00)
255 - Athletic Bilbao - Hapoel Kir Shmona
Bilbao, çok gollü maçlarla ve sürpriz mağlubiyetlerle başladı sezona. Hayran olduğum Marcelo Bielsa, hücum futbolundan taviz vermiyor. Javi Martinez'i kaybettiler, bu onları çok etkileyecektir ancak bu maçta onu aramazlar. Gollü bir Bilbao galibiyeti sürpriz olmaz.
Tahmin : Bilbao Handikaplı Kazanır (1,55)
258 - Levante - Helsinborg
İsveç Ligi'nin en iyi takımlarından Helsinborg, Avrupa kupalarında yanıltıcı olabiliyor. Çünkü oynadıkları lig, düşük seviye bir lig ve oradaki performansa bakarak iyi takım olduklarını düşündürüyor. Ancak Avrupa arenasında foyaları ortaya çıkıyor. Levante, geçen yıl İspanya Ligi'nin sükse yapan takımıydı. Arouna Kone'yi kaybettiler ama oturttukları takım organizasyonu sayesinde yine iş yapabiliyorlar. Bu maçta da kazanmaları sürpriz olmaz.
Tahmin : Levante Kazanır (1,25)
259 - Bayer Leverkusen - Mettalist Kharkiv
Tahmin : Karşılıklı Gol Var (1,55)
262 - Partizan - Nefçi Bakü
Nefçi Bakü, Azerbaycan futbolunun yükselen değeri. İlk kez Avrupa kupalarına katılıyorlar. Partizan deplasmanının ne kadar yüksek bir atmosfer olacağını biliyorlardır ama sahaya çıktıklarında şaşırabilirler. Allah öyle deplasman düşmanıma vermesin. Partizan, evinde favori.
Tahmin : Partizan Kazanır (1,50)
265 - Tottenham - Lazio
Beni tek maçtan yatırdııkları WBA maçından beri kara listemde Tottenham. Oynadıkları futbol, Harry Redknapp zamanındaki kadar doyurucu ve etkili değil. Modric ve Van Der Vaart'ın gidişiyle güç kaybettiklerini de söyleyebiliriz. Lazio ise sezona iyi başladı. Palermo'yu 3-0, Chievo'yu 3-1(deplasmanda) yendikleri maçları izledim. Hernanes ve Klose müthiş durumda. Hücum tarafı çok güçlü Lazio'nun. Oturmamış Tottenham'a büyük sıkıntı yaşatırlar.
Tahmin Lazio Kaybetmez (1,72) / Lazio Kazanır (3,60)
266 - Twente - Hannover 96
İmkanınız varsa bu maçı seyredin derim. Gollü ve keyifli bir maç bizi bekliyor.
Tahmin : Karşılıklı Gol Var (1,45) / Üst (1,55)
UEFA Avrupa Ligi'nde Fenerbahçe'nin grubunda Kıbrıs Rum Kesimi temsilcisi Limassol, Monchengladbach'ı ağırlayacak. İzleme fırsatım olmadı ancak Limassol'un kadrosunun neredeyse hepsi yabancı. 4 Portekizli, 3 Brezilyalı, 1 Arjantinli ve çok sayıda Afrikalı oyuncu var kadrolarında. Monchengladbach, son haftalarda sallanıyor. İyi durumda değiller ama takımlar arasında belli bir fark var. Almanya Ligi temposunda oynayan bir takıma karşı Limassol zorlanacaktır. İyi bir atmosfer olacağını tahmin ediyorum Kıbrıs'ta. İlk yarı direnebilirler ancak Monchengladbach temposuna karşı maçın sonlarına doğru oyundan düşeceklerdir. Arango gibi saygı duyulması gereken çok önemli bir oyuncu da var Alman temsilcisinde. Bir şekilde kilidi açacaklardır.
Tahmin : Monchengladbach Kazanır (1,90) / İlk Yarı Beraberlik (1,85) / 0/2 (4,50)
235 - Bordeaux - Club Brugge
Bordeaux, sezona iyi başlamadı. Henüz mağlubiyet almasalar da Fransa Ligi'nde 2 galibiyet, 3 beraberlik aldılar ve sadece 5 gol atabildiler. Avrupa Ligi Eleme Turu'nda da Kızılyıldız'ı güç bela elediler. Club Brugge ise şu aralar formda. Oynadıkları son 6 maçta tam 18 gol attılar ve 5 galibiyet aldılar. Bordeaux'yu seyretme şansım oldu. Tipik deplasman takımı olmuşlar. Takım halinde iyi savunma yapıyorlar ve kaptıkları toplarla ilerdeki süratli oyuncularını kullanmaya çalışıyorlar. Ludovic Obraniak, Yoan Gouffran, David Bellion gibi çabuk oyuncuları kullanmak istiyorlar ama ciddi gol sorunları var. Yine de iyi savunmaları yabana atılmamalı. Club Brugge'de forvetler Bacca Tchite çok formda ancak onlarda dengeli oynamak ve en kötü beraberliği cebe koymayı isteyeceklerdir.
Tahmin : İlk Yarı Beraberlik (1,95)
236 - Dnipro - PSV Eindhoven
Ukrayna Ligi ekiplerinden Dnipro, ilginç bir takım. Ukrayna futbolunun yükselen yıldızı Konoplyanka, Dinamo Kiev'den bildiğimiz Aliyev, Ruslan Rotan, Nikola Kalinic gibi yüksek profilli takımlarda dahi oynayabilecek kalitede oyunculara sahipler. İçeride de çok iyi oynuyorlar. Sahasında oynadığı 5 maçı da kazandılar. Sert bir takım... PSV ise yakından tanıdığımız bir takım. Eski güçlerinde değiller, ama yetenekli hücumculara da sahipler. Çoğu Hollanda takımı gibi savunmasında sorunlar var. Zevkli bir maç olacaktır. İki takımın da gol atması muhtemel.
Tahmin : Karşılıklı Gol Var (1,45)
239 - Hapoel Tel Aviv - Atletico Madrid
İsrail deplasmanı her takım için zordur. Hapoel de şu sıralar formda sahasındaki tüm maçları kazanmış. Tanıdık oyuncuları yok. Eski CM oyunlarını oynayanlar Tot Tamuz adlı forveti bilirler sadece. Diğerlerini ben tanımıyorum açıkçası. Atletico Madrid için fazla bir şey söylemeye gerek yok herhalde. Son maçta Rayo Vallecano'yu 4-3 yendiler, ama 4-0 öne geçmişlerdi. Konsantrasyon kaybı sebebiyle goller yediler. İyi durumdalar fakat kafamdaki soru işareti rotasyona giderler mi? Falcao gibi oyuncuları dinlendirme yoluna giderlerse bir beraberlik filan çıkabilir. Yine de Atletico büyük favori.
Tahmin : Atletico Kazanır (1,35)
241 - Napoli - AIK Stockholm
Uzun uzun konuşmaya gerek yok. Napoli ile AIK arasında çooook büyük bir kalite farkı var.
Tahmin : Napoli Handikaplı Kazanır (1,65)
243 - Udinese - Anzhi
Son torbadan grubuna Anzhi gelen her takım isyan eder. Udineseliler de isyan etmiştir muhtemelen. Çok zorlu bir maç olacak. Anzhi çok formda ve kadro kalitesini tartışmaya gerek yok. Udinese de yıllardır sahasında iyi sonuçlar alan ve zor kaybeden bir takım. Karşılıklı goller ve beraberlik bekliyorum.
Tahmin : Karşılıklı Gol Var (1,55) / Beraberlik (3,00)
255 - Athletic Bilbao - Hapoel Kir Shmona
Bilbao, çok gollü maçlarla ve sürpriz mağlubiyetlerle başladı sezona. Hayran olduğum Marcelo Bielsa, hücum futbolundan taviz vermiyor. Javi Martinez'i kaybettiler, bu onları çok etkileyecektir ancak bu maçta onu aramazlar. Gollü bir Bilbao galibiyeti sürpriz olmaz.
Tahmin : Bilbao Handikaplı Kazanır (1,55)
258 - Levante - Helsinborg
İsveç Ligi'nin en iyi takımlarından Helsinborg, Avrupa kupalarında yanıltıcı olabiliyor. Çünkü oynadıkları lig, düşük seviye bir lig ve oradaki performansa bakarak iyi takım olduklarını düşündürüyor. Ancak Avrupa arenasında foyaları ortaya çıkıyor. Levante, geçen yıl İspanya Ligi'nin sükse yapan takımıydı. Arouna Kone'yi kaybettiler ama oturttukları takım organizasyonu sayesinde yine iş yapabiliyorlar. Bu maçta da kazanmaları sürpriz olmaz.
Tahmin : Levante Kazanır (1,25)
259 - Bayer Leverkusen - Mettalist Kharkiv
Tahmin : Karşılıklı Gol Var (1,55)
262 - Partizan - Nefçi Bakü
Nefçi Bakü, Azerbaycan futbolunun yükselen değeri. İlk kez Avrupa kupalarına katılıyorlar. Partizan deplasmanının ne kadar yüksek bir atmosfer olacağını biliyorlardır ama sahaya çıktıklarında şaşırabilirler. Allah öyle deplasman düşmanıma vermesin. Partizan, evinde favori.
Tahmin : Partizan Kazanır (1,50)
265 - Tottenham - Lazio
Beni tek maçtan yatırdııkları WBA maçından beri kara listemde Tottenham. Oynadıkları futbol, Harry Redknapp zamanındaki kadar doyurucu ve etkili değil. Modric ve Van Der Vaart'ın gidişiyle güç kaybettiklerini de söyleyebiliriz. Lazio ise sezona iyi başladı. Palermo'yu 3-0, Chievo'yu 3-1(deplasmanda) yendikleri maçları izledim. Hernanes ve Klose müthiş durumda. Hücum tarafı çok güçlü Lazio'nun. Oturmamış Tottenham'a büyük sıkıntı yaşatırlar.
Tahmin Lazio Kaybetmez (1,72) / Lazio Kazanır (3,60)
266 - Twente - Hannover 96
İmkanınız varsa bu maçı seyredin derim. Gollü ve keyifli bir maç bizi bekliyor.
Tahmin : Karşılıklı Gol Var (1,45) / Üst (1,55)
Günün Kuponları
- İdeal Kupon -
239 - Hapoel Tel Aviv - Atletico Madrid --> 2 (1,35)
241 - Napoli - AIK Stockholm --> Hand 1 (1,65)
262 - Partizan - Nefçi Bakü --> 1 (1,50)
266 - Twente - Hannover 96 --> KG Var (1,45)
- Toplam Oran : 4,84 -
- Alternatif Kupon -
236 - Dnipro - PSV --> KG Var (1,45)
255 - Athltic Bilbao - Hapoel --> Hand 1 (1,55)
258 - Levante - Helsinborg --> 1 (1,25)
259 - Leverkusen - Metallist --> KG Var (1,55)
- Toplam Oran : 6,31 -
- Az Maç Güzel Oran -
235 - Bordeaux - Brugge --> İlk Yarı 0 (1,85)
243 - Udinese - Anzhi --> 0 (3,00)
265 - Tottenham - Lazio --> 02ÇŞ (1,72)
- Toplam Oran : 10,06 -
16 Eylül 2012 Pazar
16 Eylül 2012 - İddaa Tahminleri
İki tane kupon önerelim, uzun zaman sonra...
- İdeal Kupon -
413 - Fiorentina - Catania --> 1 (1,65)
415 - Napoli - Parma --> 1 (1,35)
417 - Roma - Bologna --> 1 (1,25)
513 - Atletico Madrid - Rayo Vallecano --> Handikaplı 1 (1,65)
- Toplam Oran : 4,59 -
- Fantezi Kupon -
461 - Eskişehirspor - Gençlerbirliği --> 0 (3,10)
462 - Trabzonspor - Sivasspor --> İlk Yarı 0 (2,00)
481 - Osasuna - Mallorca --> 0/1 (4,50)
496 - Akhisar Belediye - İstanbul Büyükşehir Belediyesi --> İlk Yarı 0 (1,95)
- Toplam Oran : 54,41 -
5 Ağustos 2012 Pazar
Olimpiyatlarda Neden Başarısız Oluyoruz
2012 Londra Olimpiyatları'nda branşlarda madalyalar sahiplerini bulmaya başladı. Ne yazık ki ikinci haftaya girmemize rağmen hala madalya alabilmiş değiliz. Hiçbir zaman madalya canavarı bir ülke olamadık ama en azından halterde, güreşte, zaman zaman judoda mutlaka bir madalya alırdık. Bu yıl, hiçbir branşta yaklaşamadık bile.
Peki ne oluyor da tarihimizin en kalabalık olimpiyat kafilesinden, bir madalya çıkmıyor? Bunun birçok sebebi var. Ben temel sebeplerle ilgili bir iki noktaya değinmek istiyorum.
Öncelikle sistemimizle ilgili problemlere değinelim. Olimpiyatlarda her zaman madalya sıralamasının en üstünde olan Amerika Birleşik Devletleri ile bizim sistemimizi karşılaştıralım. Türkiye'de, bir çocuğun spora yönlendirilmesi için ya ailesinin teşviki olması gerekiyor ya da 15-16 yaşına kadar bekleyip, bir beden eğitimi hocasının onu keşfetmesi gerekiyor. Amerika'da ise çocuklar henüz ilkokuldayken, fiziksel özelliklerine ve bireysel becerilerine göre belli sporlara yönlendiriliyorlar. Hangisini daha çok seviyorsa ya da hangi sporda daha başarılıysa, liseye geçerken önüne belli bir hedef konuluyor ve ona göre yönlendiriliyor. İşi okuldan başlatıyor Amerika. Bizde anca aileler bir kulübün seçmelerine götürecek de torpilli çocuklardan yer kalacak da ...
Liseye geldiklerinde belli bir spora yönlendirilmiş olan Amerikalı çocuklar, daha lise seviyesinde üst düzeyde rekabete başlıyorlar. Yaşıtları arasında kendini gösteren genç sporcuların, daha iyi üniversitelerden burs alma şansları artıyor çünkü. Jason Kidd, LeBron James gibi NBA yıldızları, henüz lise birinci sınıftayken, farklı üniversitelerden, burs teklifleri almaya başladı mesela. Kobe Bryant, Kevin Garnett, LeBron James gibileri direk liseden NBA'e sıçrama başarısı da gösterebiliyor. Bunun bir sporcuyu ne kadar motive edeceğini tahmin etmek güç değil. Ancak bunlar ekstrem örnekler. Zaten çok çok yetenekli olan ve ilerde büyük NBA yıldızları olacakları, o zamandan belli olan isimler. Ancak Ben Wallace gibi çok parlak olmayan ama basketbol oynamaya hevesli insanlar bile burs alabiliyorlar. Belki North Carolina gibi çok ünlü bir üniversiteden değil ama basketbol takımında olacağı için burs alabiliyor bu adamlar. Spora teşvikte son nokta bence.
Lise ve üniversite müsabakaları da çok prestijli Amerika'da. Sporcuların katıldıkları turnuvalar, basketbol, atletizm, yüzme, baseball, Amerikan futbolu... her ne turnuvası olursa olsun, dolu tribünler önünde oynanan ve ulusal kanallardan yayınlanan organizasyonlar. Yani o zamandan baskı altında oynamaya, seyircinin olduğu maçların atmosferine alışıyorlar. Türkiye'de üniversite ligi var mı yok mu belli değil. Lise turnuvaları oynanıyor da kim kazanıyor, hangi sporcu sivrildi, kimsenin haberi olmuyor. Dolayısıyla sporcuyu fark edene kadar iş işten geçebiliyor.
En önemli fark ise okul ile spor arasında bir seçim yapma zorunluluğu. Ülkemizde spor yapan gençler, sınav senesi ya da sınav dönemlerinde antrenmanlarından kısıp, ders çalışmaya zorlanıyor. Amerika'da ise ''Sen yeter ki branşında gelişme kaydetmeye devam et, biz sana derslerde kolaylık sağlayacağız'' deniyor. Kafayı tamamen spora verebiliyorlar. Bizim ülkemizde geleceğini az çok garantiye almak için sporu bir kenara bırakan yetenekli sporcu sayısı hayli yüksek.
Bir de draft diye bir sistemleri var ki bana göre gelinebilecek son nokta. Lise ve üniversite liglerindeki sporcuların, profesyonel takımlar tarafından seçilmesi ve kadroya katılması anlamına geliyor draft. Oralara gelebilir miyiz? Sanmıyorum. Ama gelirsek de bizim torunlarımız filan görebilir ancak. Draft olayına tam kapsamlı girmeyelim. O konudan bir yazı daha çıkar.
Karşılaştırma işi genel hatlarıyla böyle. Amerika'dan bahsettik ama Çin de 2004 yılından beri Amerika sistemine çok benzer bir sisteme geçti. Aralarındaki tek fark, Çin'de sporcunun tüm ihtiyaçları devlet tarafından karşılanıyor, Amerika'da özel girişim işin içinde. Tabi Çin'de evden antrenmana, antrenmandan eve gibi bir düzen var. Amerika'da sporcunun sosyal hayatı da olabiliyor. O yüzden en ideal olarak gördüğüm Amerika'yı karşılaştırma olarak kullandım.
Bir de sadece ülkemizde kullanılan, akla hiçbir şekilde yatkınlığı olmayan klişeler var. Onlardan da bahsetmeden geçmeyeyim. En gıcık olduğum, ''Ülkemizin dört bir tarafı deniz, yüzmede nasıl başarı gelmez kaaeerdeşimm'' klişesi. Ulan olimpiyatlarda denizde mi yüzülüyor? O madalya alan yüzücüler, denizde mi antrenman yapıyor? Tabi ki hayır! Sen sporcuna gerekli tesisi sağlayabiliyor musun? Yüksek kalitede çalıştırıcılar sunabiliyor musun? Ailesinin geçimini temin edebiliyor musun? Bunlara cevap yok!
Diğer bir klişe ''Ulan Allah'ın Kenyalısı, Etiyopyalısı dünya rekoru kırıyor, bizimkiler final bile koşamıyor.'' Milliyetine, devletin ekonomik yapısına göre mi sporda başarı geliyor yani? Yine hayır! Kenya'da, Etiyopya'da, o dünya rekoru kıran sporcular, 6 yaşına geldiği zaman ''Ben atlet olacağım'' diyor. ''Polis, doktor, itfaiyeci olacağım diye hayal kurmuyor.'' Çünkü ülkelerinde yetişen ve fakir bir aileden çıkıp, iyi bir ekonomik düzeye erişebilen neredeyse herkes atlet. Onların çocukluk kahramanları, senin televizyonda izleyip, ülkesinde açlık var diye aşağıladığın dünya rekortmeni atletler. Polat Alemdar filan değil! O yüzden dört elle sarılıyorlar spora, o yüzden hayatlarını antrenman yaparak geçiriyorlar, o yüzden dünya ve olimpiyat şampiyonu olabiliyorlar. Çünkü bu, onlar için belki de tek kurtuluş, hayatta kalma yolu. Bunu anlayamayacak kadar sığ görüşlü insanlar var.
Daha değinebileceğim çok eksiğimiz var. Ama hepsine tek tek girersem, bu yazı okunmayacak kadar uzun olur. İnsanımızın kafa yapısını, devletin sporcuya bakışını, gençleri spora teşvik etme politikasını, sporcu adaylarının gelecek kaygılarını değiştiremediğimiz sürece, ben olimpiyatlarda başarılı olabileceğimizi zannetmiyorum. Ancak halterde, güreşte alacağımız 2-3 madalyaya bakıp, başarılıyız deriz, o kadar. İnşallah bu durum değişebilir de ben de fazla karamsar davranmışım diyebilirim.
Peki ne oluyor da tarihimizin en kalabalık olimpiyat kafilesinden, bir madalya çıkmıyor? Bunun birçok sebebi var. Ben temel sebeplerle ilgili bir iki noktaya değinmek istiyorum.
Öncelikle sistemimizle ilgili problemlere değinelim. Olimpiyatlarda her zaman madalya sıralamasının en üstünde olan Amerika Birleşik Devletleri ile bizim sistemimizi karşılaştıralım. Türkiye'de, bir çocuğun spora yönlendirilmesi için ya ailesinin teşviki olması gerekiyor ya da 15-16 yaşına kadar bekleyip, bir beden eğitimi hocasının onu keşfetmesi gerekiyor. Amerika'da ise çocuklar henüz ilkokuldayken, fiziksel özelliklerine ve bireysel becerilerine göre belli sporlara yönlendiriliyorlar. Hangisini daha çok seviyorsa ya da hangi sporda daha başarılıysa, liseye geçerken önüne belli bir hedef konuluyor ve ona göre yönlendiriliyor. İşi okuldan başlatıyor Amerika. Bizde anca aileler bir kulübün seçmelerine götürecek de torpilli çocuklardan yer kalacak da ...
Liseye geldiklerinde belli bir spora yönlendirilmiş olan Amerikalı çocuklar, daha lise seviyesinde üst düzeyde rekabete başlıyorlar. Yaşıtları arasında kendini gösteren genç sporcuların, daha iyi üniversitelerden burs alma şansları artıyor çünkü. Jason Kidd, LeBron James gibi NBA yıldızları, henüz lise birinci sınıftayken, farklı üniversitelerden, burs teklifleri almaya başladı mesela. Kobe Bryant, Kevin Garnett, LeBron James gibileri direk liseden NBA'e sıçrama başarısı da gösterebiliyor. Bunun bir sporcuyu ne kadar motive edeceğini tahmin etmek güç değil. Ancak bunlar ekstrem örnekler. Zaten çok çok yetenekli olan ve ilerde büyük NBA yıldızları olacakları, o zamandan belli olan isimler. Ancak Ben Wallace gibi çok parlak olmayan ama basketbol oynamaya hevesli insanlar bile burs alabiliyorlar. Belki North Carolina gibi çok ünlü bir üniversiteden değil ama basketbol takımında olacağı için burs alabiliyor bu adamlar. Spora teşvikte son nokta bence.
Lise ve üniversite müsabakaları da çok prestijli Amerika'da. Sporcuların katıldıkları turnuvalar, basketbol, atletizm, yüzme, baseball, Amerikan futbolu... her ne turnuvası olursa olsun, dolu tribünler önünde oynanan ve ulusal kanallardan yayınlanan organizasyonlar. Yani o zamandan baskı altında oynamaya, seyircinin olduğu maçların atmosferine alışıyorlar. Türkiye'de üniversite ligi var mı yok mu belli değil. Lise turnuvaları oynanıyor da kim kazanıyor, hangi sporcu sivrildi, kimsenin haberi olmuyor. Dolayısıyla sporcuyu fark edene kadar iş işten geçebiliyor.
En önemli fark ise okul ile spor arasında bir seçim yapma zorunluluğu. Ülkemizde spor yapan gençler, sınav senesi ya da sınav dönemlerinde antrenmanlarından kısıp, ders çalışmaya zorlanıyor. Amerika'da ise ''Sen yeter ki branşında gelişme kaydetmeye devam et, biz sana derslerde kolaylık sağlayacağız'' deniyor. Kafayı tamamen spora verebiliyorlar. Bizim ülkemizde geleceğini az çok garantiye almak için sporu bir kenara bırakan yetenekli sporcu sayısı hayli yüksek.
Bir de draft diye bir sistemleri var ki bana göre gelinebilecek son nokta. Lise ve üniversite liglerindeki sporcuların, profesyonel takımlar tarafından seçilmesi ve kadroya katılması anlamına geliyor draft. Oralara gelebilir miyiz? Sanmıyorum. Ama gelirsek de bizim torunlarımız filan görebilir ancak. Draft olayına tam kapsamlı girmeyelim. O konudan bir yazı daha çıkar.
Karşılaştırma işi genel hatlarıyla böyle. Amerika'dan bahsettik ama Çin de 2004 yılından beri Amerika sistemine çok benzer bir sisteme geçti. Aralarındaki tek fark, Çin'de sporcunun tüm ihtiyaçları devlet tarafından karşılanıyor, Amerika'da özel girişim işin içinde. Tabi Çin'de evden antrenmana, antrenmandan eve gibi bir düzen var. Amerika'da sporcunun sosyal hayatı da olabiliyor. O yüzden en ideal olarak gördüğüm Amerika'yı karşılaştırma olarak kullandım.
Bir de sadece ülkemizde kullanılan, akla hiçbir şekilde yatkınlığı olmayan klişeler var. Onlardan da bahsetmeden geçmeyeyim. En gıcık olduğum, ''Ülkemizin dört bir tarafı deniz, yüzmede nasıl başarı gelmez kaaeerdeşimm'' klişesi. Ulan olimpiyatlarda denizde mi yüzülüyor? O madalya alan yüzücüler, denizde mi antrenman yapıyor? Tabi ki hayır! Sen sporcuna gerekli tesisi sağlayabiliyor musun? Yüksek kalitede çalıştırıcılar sunabiliyor musun? Ailesinin geçimini temin edebiliyor musun? Bunlara cevap yok!
Diğer bir klişe ''Ulan Allah'ın Kenyalısı, Etiyopyalısı dünya rekoru kırıyor, bizimkiler final bile koşamıyor.'' Milliyetine, devletin ekonomik yapısına göre mi sporda başarı geliyor yani? Yine hayır! Kenya'da, Etiyopya'da, o dünya rekoru kıran sporcular, 6 yaşına geldiği zaman ''Ben atlet olacağım'' diyor. ''Polis, doktor, itfaiyeci olacağım diye hayal kurmuyor.'' Çünkü ülkelerinde yetişen ve fakir bir aileden çıkıp, iyi bir ekonomik düzeye erişebilen neredeyse herkes atlet. Onların çocukluk kahramanları, senin televizyonda izleyip, ülkesinde açlık var diye aşağıladığın dünya rekortmeni atletler. Polat Alemdar filan değil! O yüzden dört elle sarılıyorlar spora, o yüzden hayatlarını antrenman yaparak geçiriyorlar, o yüzden dünya ve olimpiyat şampiyonu olabiliyorlar. Çünkü bu, onlar için belki de tek kurtuluş, hayatta kalma yolu. Bunu anlayamayacak kadar sığ görüşlü insanlar var.
Daha değinebileceğim çok eksiğimiz var. Ama hepsine tek tek girersem, bu yazı okunmayacak kadar uzun olur. İnsanımızın kafa yapısını, devletin sporcuya bakışını, gençleri spora teşvik etme politikasını, sporcu adaylarının gelecek kaygılarını değiştiremediğimiz sürece, ben olimpiyatlarda başarılı olabileceğimizi zannetmiyorum. Ancak halterde, güreşte alacağımız 2-3 madalyaya bakıp, başarılıyız deriz, o kadar. İnşallah bu durum değişebilir de ben de fazla karamsar davranmışım diyebilirim.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)